جانانه


 

 

شمع ِ خودسوختۀ بزم ِ غریبانۀ خویشم

غمِ  بیگانه  ندارم که به پروانۀ خویشم

من ازین دست نبودم ، غلط آوردی ام اینجا

ببر ای بادِ  پریشان  به سر ِ خانۀ خویشم

نه من آن  میوه فروشم  که به بازار ِ تو کوشم

لالۀ دشتِ نهان داشته در  دانۀ  خویشم

تو و آن  رنج ِ تمنا  همه تشویش ِ مبادا

من و این گنجِِِِ دلِ خوش که به ویرانۀ خویشم

قطره ای اشکم و افتاده ام از چشم تو ، امّا

گردن آویزِِ غمِ عشقم و  دُردانۀ خویشم

هرگزم  راه  نزد  ساغرِ  زرّینِ حریفان

بسم  این عیش  که  دُردی کشِِ پیمانۀ خویشم

هوشمندانِ جهان را  غمِ سودای جهان بس

فارغ از سود و زیان  با دلِ دیوانۀ خویشم

سایه جان قصّه چه پرسی که در آیینه چه دیدی

دیدم آن روی و از آن روست  که جانانۀ خویشم .

 

/ 0 نظر / 10 بازدید